Vorig jaar oktober werd mijn poes die ik al 5 jaar had, doodgereden, helaas was zij de derde kat al die ik op deze manier verloren ben...op zich kan je katten beter binnen houden maar goed...per toeval willen al mijn katten gewoon naar buiten en met kinderen is de deur dichthouden ook geen handige optie...
Nouja...nadat mijn poes begraven was in de tuin heb ik na een tijdje besloten om dan maar te gaan voor wat ik eigenlijk altijd al wilde...een rode kater.
Ik had ooit gelezen (of gehoord) dat rode katers als je ze op tijd laat castreren net hondjes worden zó aanhankelijk...en die woorden zijn natuurlijk blijven hangen :)
Via Marktplaats heb ik een nestje gevonden waar een rode kater bij zat en ben samen met mijn zoon en dochter richting één of ander dorpje gereden...bij aankomst waren we op slag verliefd en hebben Kroelie ( ja leuke naam he :) mee naar huis genomen.
Met een half jaar heb ik een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor de castratie...met natuurlijk nog steeds in mijn achterhoofd dat ik er een volledig aanhankelijke kater aan over zou houden.
Op de bewuste dag breng ik Kroelie naar de dierenkliniek en ga naar mijn werk...( jullie gaan natuurlijk al raden wat er ongeveer gaat gebeuren?)
Mijn telefoon gaat: "goedemorgen, u spreekt met de dierenkliniek, uh, wij hebben een probleempje, wij willen uw Kroelie wel castreren maar dat zal niet gaan...Kroelie is namelijk een meisje...hihi." Ik roep "Wat?? Dat meen je niet!" en de uiteindelijke conclusie was, "Nouja, doe dan maar steriliseren"
Samen hebben we even flink gelachen en op mijn werk heb ik even 5 minuten nodig gehad om te beseffen dat ik dus nog steeds geen kater had, ik was zelfs even teleurgesteld, erg he?
Inmiddels is Kroelie een leuke dikke rode poes geworden (rode katten zijn bijna altijd mannetjes he, nouja!) en sja...een aanhankelijk hondje heb ik niet gekregen, ze wil niet eens op schoot!! :)




